Op 14 en 15 maart staat er bij de KPMG Lentemarathon in Amstelveen een bijzonder team aan de start. Acht lopers, verspreid over alle afstanden, maar met één gezamenlijke reden om in beweging te komen. Onder de naam Team Ro lopen zij voor Romée — om haar te herdenken, om haar verhaal te vertellen, en om aandacht te vragen voor stichting KEA. Een stichting die zich inzet voor mensen die psychisch lijden en hen ondersteunt in een van de moeilijkste en meest kwetsbare trajecten die er bestaan.
Voor haar familie en vriendinnen is sport onlosmakelijk verbonden met wie Romée was. Juist daarom is hardlopen nu de manier geworden om haar nalatenschap om te zetten in iets dat verder reikt dan hun eigen verlies.
Lentemarathon: Kunnen jullie vertellen wie Romée was, en hoe Team Ro is ontstaan?
Anique: Romée was mijn vriendin sinds de middelbare school. We kennen elkaar vanaf de brugklas. Als ik aan haar denk, denk ik aan iemand die sportief was, gedreven, en altijd in beweging. Hardlopen deden we vaak samen. Dat hoorde gewoon bij haar.
Afgelopen zomer zijn we haar verloren, na jarenlang psychisch lijden. Een week daarvoor liep ik mijn eerste marathon. Zelfs toen stuurde ze me nog berichtjes om me succes te wensen. Dat typeert haar. Ondanks alles bleef ze betrokken bij anderen.
Na haar overlijden wist ik dat ik nog een marathon wilde lopen, maar dan met een ander doel. Voor haar. Niet alleen om haar te herdenken, maar ook om iets positiefs te doen vanuit iets wat zo moeilijk en verdrietig is. Zo ontstond Team Ro, samen met een paar vriendinnen van vroeger. We wilden een manier vinden om haar verhaal levend te houden en om iets te betekenen voor anderen.
Lentemarathon: Marieke, als moeder van Romée heb jij haar traject van dichtbij meegemaakt. Kun je daar iets over vertellen?
Marieke: Romée heeft vijf jaar lang intensief psychisch geleden. Ze heeft ontzettend veel behandelingen gehad. Onder andere elektroconvulsietherapie, een behandeling waarbij je onder narcose elektrische schokken op je hoofd krijgt om depressies te behandelen. Dat zijn zware behandelingen, en bij haar had dat ook grote gevolgen. Ze kreeg ernstig geheugenverlies.
Ze was een slimme jonge vrouw. Ze studeerde geneeskunde en was bezig met haar coschappen. Maar door haar ziekte en de behandelingen verloor ze steeds meer van zichzelf. Dingen die eerst vanzelfsprekend waren — studeren, werken, functioneren in het dagelijks leven — werden steeds moeilijker of zelfs onmogelijk.
Ze heeft meerdere suïcidepogingen gedaan. Uiteindelijk heeft ze euthanasie aangevraagd, omdat ze het leven als ondraaglijk ervaarde en geen perspectief meer zag.
Wat veel mensen niet weten, is hoe ingewikkeld dat traject is in de psychiatrie. Er zijn lange wachttijden, soms van jaren. Tegelijkertijd is het juist in zo’n periode ontzettend belangrijk dat iemand zich gehoord en begrepen voelt.
Lentemarathon: Jullie hebben ervoor gekozen om stichting KEA te steunen. Waarom juist deze stichting?
Marieke: Stichting KEA heeft Romée ondersteund in een periode waarin ze zich vaak niet gehoord voelde. Ze kreeg via de stichting een buddy. Iemand die er voor haar was, die luisterde, die haar serieus nam.
Iets wat wij nu graag willen uitdragen, is dat het erkennen van een doodswens niet betekent dat je iemand opgeeft. Integendeel. Juist wanneer iemand zich gehoord voelt, kan dat rust geven. Het kan ruimte creëren. Het kan zelfs maken dat iemand weer openstaat voor behandeling en weer perspectief ziet.
Dat klinkt misschien tegenstrijdig, maar het is heel menselijk. Wanneer iemand zich niet begrepen voelt, kan dat de wanhoop juist versterken. Maar wanneer iemand zich wel begrepen voelt, kan dat een begin zijn van verlichting.
Anique: Dat was voor ons ook een belangrijke reden om deze stichting te steunen. Het zijn vrijwilligers die dit werk doen, die er zijn voor mensen in hun meest kwetsbare momenten. Stichting KEA ondersteunt deze vrijwilligers ook echt actief. Je weet dat elke donatie direct bijdraagt aan echte ondersteuning.
Lentemarathon: De reden dat jullie voor deze manier van fondswerving hebben gekozen, is dat sport een belangrijke rol in Romée’s leven speelde, ook in haar moeilijkste periode.
Anique: Ja. Ondanks alles bleef hardlopen iets waar ze zich aan kon vasthouden. Ze had zich ingeschreven voor een 10 kilometer en trainde daar serieus voor. Ze volgde een trainingsschema en werkte daar echt naartoe.
Dat gaf haar structuur. Het gaf haar een doel. Iets om naartoe te leven.
Zelfs toen ze opgenomen was, bleef ze trainen. Ze kreeg begeleiding en support van de mensen om haar heen. Dat laat zien hoeveel doorzettingsvermogen ze had.
Op de dag van die 10 kilometer ging het niet helemaal zoals gepland. Door haar medicatie kreeg ze het zwaar tijdens de race en moest ze stoppen. Maar zelfs dat moment zegt iets over haar. Ze wilde blijven proberen. Ze wilde blijven vechten.
Dat doorzettingsvermogen nemen wij nu mee. Elke stap die wij zetten, zetten we ook een beetje voor haar.
Lentemarathon: Hoe is Team Ro uitgegroeid tot wat het nu is?
Anique: Het begon met een klein groepje vriendinnen. Maar al snel wilden meer mensen meedoen. Inmiddels zijn we met acht lopers. Iedereen heeft een eigen afstand gekozen. Sommigen lopen de marathon, anderen de 10 kilometer of een wandelafstand.
We begonnen met een doel om €1.000 op te halen. Dat leek toen al ambitieus. Maar dat bedrag haalden we binnen twee dagen. Dat was ongelooflijk.
We merkten hoeveel mensen geraakt zijn door haar verhaal. Mensen delen het in hun eigen netwerk, praten erover, steunen ons. Inmiddels ligt het doel op €10.000. Maar uiteindelijk zijn wij, uiteraard, op zoek naar zo veel mogelijk steun voor de stichting die wij zo hoog in het vaandel hebben. Het laat zien hoeveel impact één persoon kan hebben.
Lentemarathon: Waarom hebben jullie gekozen voor de Lentemarathon in Amstelveen?
Anique: Mijn eerste marathon liep ik in het buitenland. Dat was bijzonder, maar er kon niemand komen kijken. Dit keer wilde ik dichtbij huis lopen, zodat vrienden en familie erbij kunnen zijn.
Het voelt goed om dit samen te doen. Om haar naam letterlijk en figuurlijk mee te dragen over de finishlijn.
Mijn persoonlijke doel is om onder de vier uur te finishen. Mijn vorige marathon liep ik in 4 uur en 35 minuten. Maar uiteindelijk is de tijd niet het belangrijkste.
Het belangrijkste is waarom we lopen.
Lentemarathon: Wat hopen jullie dat deze actie teweegbrengt?
Marieke: Voor Romée kunnen we niets meer veranderen. Maar misschien kunnen we wel bijdragen aan meer begrip. Meer openheid. Meer ondersteuning voor mensen die nu door hetzelfde gaan.
Dat is waar stichting KEA zich voor inzet. En dat is waar wij ons nu ook voor inzetten.
Anique: We lopen voor haar. Maar ook voor iedereen die zich ooit niet gehoord heeft gevoeld. We hopen dat haar verhaal anderen helpt. Dat het iets in beweging zet. Want soms begint verandering met iets simpels.
Een gesprek.
Een luisterend oor.
Of een eerste stap vooruit.
Wil jij meer informatie over Team Ro, en je steentje bijdragen aan hun missie? Check de actiepagina op Supporta!
